Stichting Nivoz logo
Sterkt leraren, schoolleiders en betrokkenen bij de uitvoering van hun pedagogische opdracht

Nivoz platform hetkind

Ik bleef trouw aan de kinderen, ik kon niet anders

27 november 2023

Zo ongeveer tijdens elk functioneringsgesprek in het regulier onderwijs kreeg Bart Heeling hetzelfde te horen: ‘Pedagogisch ben je heel sterk hoor Bart, maar ... ‘ Om vervolgens anderhalf uur lang te horen wat er niet goed was. Terwijl hij toch gelukkige leerlingen zag. Bart Heeling vertelt in dit blog over waarom en hoe hij tóch andere keuzes maakt dan van hem verwacht wordt.

Zo ongeveer tijdens elk functioneringsgesprek in het regulier onderwijs kreeg ik hetzelfde te horen: ‘Pedagogisch ben je heel sterk hoor Bart, maar ... ‘ Om vervolgens anderhalf uur lang te horen wat er niet goed was.  Ik moest tóch wat consequenter zijn, de timer gebruiken en het stoplicht op rood zetten wanneer het stil moest zijn.  Ik moest differentiëren in niveau, de drukke leerling vooraan zetten en kinderen leren om hun aandachtsblokje te gebruiken.
Ik moest kortere instructie geven, directer en explicieter en hoge verwachtingen uitspreken.
Ik moest m'n lokaal opruimen en regels visualiseren. Ik moest.

Volgens een afvinklijstje.

Wat de directrice misschien niet zag, was hoe lekker de kinderen in hun vel zaten, hoe leuk ze het samen hadden en hoe blij de ouders daarmee waren. De gekke meester met grapjes en gitaar. Ik bleef trouw aan de kinderen, ik kon niet anders.

Op één van de reguliere scholen waar ik gewerkt heb, heeft een kleine groep kinderen mij vierenhalf jaar als meester gehad. Dat is bij toeval zo gegaan. Het waren combinatiegroepen en door wisselingen schoof ik telkens met hen mee. Van halverwege groep 4 tot aan groep 8. We leerden elkaar goed kennen. Ook de ouders. Mijn mooiste onderwijsjaren, thematisch werken en ervaringsgericht. Kamp en musical.
Het afscheid herinner ik me nog goed ... ook al is het inmiddels al jaren geleden.

Maar nu werkt één van deze leerlingen als stagiaire bij ons op school! Ze doet HBO social work en het gaat erg goed met haar. Ze blikt terug op 'onze tijd':
‘Bij jou was het altijd gezellig, Bart, en je was nooit boos! En natuurlijk de luie stoel in je klas!’
Op mijn vraag hoe het met de rest van de groep is gegaan, zegt ze me dat ze elkaar nog steeds zien en dat het met hen allen heel goed gaat.

Waar ik vooral benieuwd naar ben, is hoe het didactisch verder is gegaan. Het punt waarop ik continu negatief werd beoordeeld als leerkracht.
‘Goed! A. en P. doen universiteit, T. en L. doen HBO net als ik. L. studeert toch met je zoon in Groningen? En J. heeft z'n MBO afgemaakt, waar hij heel blij mee is.’
‘Laat me raden; techniek zeker?’
‘Haha, inderdaad, waar hij zich toen al fijn bij voelde.’
En ik denk terug aan hoe ik hem daar toen in gestimuleerd heb, omdat hij zo onzeker was.
Deze groep heb ik het grootste deel van hun basisschooltijd onder m'n hoede gehad. Ze zijn allemaal verder gegaan met hun ontwikkeling ... uiteraard.

Stop dus met dat gehamer op hoe het móét, maar timmer aan de weg met dat waar het werkelijk om draait: kinderen die met plezier naar school gaan en zich veilig voelen. Pas dán sla je de spijker op z'n kop.

De ontwikkeling van kinderen stagneert wanneer je hen onder de duim houdt. Kinderen groeien van ruimte, vertrouwen en aandacht.

Dit blog is met toestemming overgenomen van de LinkedIn-pagina van Bart Heeling

Bart Heeling heeft in 2011 een master special educational needs als gedragsspecialist afgerond en werkt sinds enkele jaren als leerkracht in het speciaal onderwijs cluster 4.

Reacties

7
Login of vul uw e-mailadres in.


Sandra
2 maanden en 4 dagen geleden

Och jee… ik ken een jongen die ook Pabo doet en precies dezelfde reacties krijgt op zijn functioneren op de school waar hij stage loopt. Wat een drama de lesmethodes en keurslijven van tegenwoordig en wat hoop ik dat hij het vol blijft houden en ook zijn eigen pad volgt.

Login of vul uw e-mailadres in.


Dirk-Jan
2 maanden en 5 dagen geleden

Weg met de kijkwijzers met afstreeplijstjes als leidend voor beoordeling! Het zijn hooguit hulpmiddelen. Kijk en vooral luister naar de zaken die er toe doen.
Sfeer, veiligheid, onderling vertrouwen, onderlinge bereidheid tot helpen, groepsgevoel, etc.

Login of vul uw e-mailadres in.


Madeleine
2 maanden en 5 dagen geleden

Mijn hart huilt als ik dit lees. Zo herkenbaar. Altijd gedacht dat het om de kinderen ging,helaas heb ik op een harde manier moeten leren dat dat in de praktijk wel anders is.

Login of vul uw e-mailadres in.


Lonneke
2 maanden en 6 dagen geleden

En niet alleen kinderen, ook volwassenen groeien en leren als zij zich veilig voelen.

Login of vul uw e-mailadres in.


Tineke
2 maanden en 7 dagen geleden

Gelukkig zijn er nog Theo Thijssen’s onder ons!! Koester deze fantastische mensen!!

Login of vul uw e-mailadres in.


Janty
3 maanden en 5 dagen geleden

GEWELDIG!
Hoewel ik geen leerkracht ben, geen ouder, maar logopedist in het SBO (al 43 jaar) kan ik mij helemaal vinden in jouw visie. Gelukkige kinderen leren wel! Kinderen die onder de plak zitten niet. En alles wat je aandacht geeft groeit, ook gedrag wat jou stoort. Dus aandacht voor wat je wel wil zien, aandacht voor jouw verwachtingen en een goede relatie met jouw leerlingen, daar groeien ze van en daardoor kunnen ze leren. Bedankt voor dit verhaal!

Login of vul uw e-mailadres in.



Lieve
3 maanden en 5 dagen geleden

En als lkr moet je je ook goed voelen in je klas,dat straal je dan uit naar de kinderen toe.
Heb dit meer dan 41 jaar vol liefde en overgave gedaan

Login of vul uw e-mailadres in.


Delen:
Op de hoogte blijven?
Schrijf je in voor de nieuwsbrief