Stichting Nivoz logo
Sterkt leraren, schoolleiders en betrokkenen bij de uitvoering van hun pedagogische opdracht

Nivoz platform hetkind

De sporen in zijn ziel zijn diep

20 november 2023

Als je legowerk niet blijkt te kloppen en de taxi is ook nog ruim een uur te laat om je op te halen van school, dan worden de emoties je soms gewoon te veel. Zeker als je als kind al een verleden hebt van in de steek gelaten zijn door volwassenen. Carlijn Willems, die deze jongen in haar klas heeft, begrijpt zijn woede dus volkomen en kan hem zien voor wie hij is. En dan ontdooit hij.

Het vuur komt uit zijn ogen. Wild slaat hij met zijn armen en benen om zich heen. Alles wat binnen zijn handbereik ligt verdwijnt op de grond. De woorden die uit zijn mond komen zijn niet mals.

Ik doe een stap naar voren en zie zijn blik verharden. Hij komt op mij af gestampt met het stoom uit zijn oren. Ineens stopt zijn beweging en gaat hij een stapje terug. Door deze plotselinge verandering besluit ik ook afstand te nemen en ga rustig in de klas op mijn stoel zitten. Ondertussen is een collega op het geluid afgekomen. Ik knik dat het onder controle is. Om eerlijk te zijn weet ik dit niet zeker, maar het voelt beter om het zo te doen. De klas is immers leeg en ik word gehoord door collega's.

Ik zie namelijk geen agressieve jongen, ik zie een jongen die heel boos is. Boos omdat zijn legowerk waar hij ijverig en vol overgave aan werkt niet doet wat het moet doen. Ondanks zijn geconcentreerde manier van werken is er toch een kleine vergissing in geslopen, waardoor de zuigers niet doen we wat ze moeten doen. En dan als klap op de vuurpijl komt de taxi ook nog een uur later dan dat de afspraak is.

Ik zie een jongen die zich overspoeld voelt door emoties. De boosheid beschermt zijn verdriet, een diep verdriet. En dat diepe verdriet maakt hem kwetsbaar en hij heeft geleerd om dat voor zichzelf te houden.
Het is zijn overlevingsmechanisme. Hij is al zo vaak gewisseld van gezin dat de sporen in zijn ziel diep zijn. Keer op keer een afwijzing voelen en bij iedere afwijzing werd zijn muurtje hoger. En dat nu de stoppen doorslaan, logisch!

Vanuit mijn positie benoem ik wat ik zie en laat ik hem weten dat ik het heel stom voor hem vind. Ik laat hem horen dat ik heb gezien hoe hard hij werkt aan zijn Lego. En dat hij dat zo zorgvuldig doet. Ook laat ik hem weten dat het niet oké is dat de taxi zomaar veel later komt en dat we nog een uur wachten en als de taxi er dan nog niet is, ik hem naar huis breng. Ik vertel hem dat het niks met hem te maken heeft, maar dat het door het slechte weer heel druk op de weg is. Langzaamaan worden zijn woeste bewegingen en scheldtirades minder. Hij begint wat spullen op te ruimen.

Ik zie de tranen in zijn ogen staan en loop rustig naar hem toe. Ik vraag of hij een knuffel wil. Hier schudt hij heftig zijn hoofd van links naar rechts. Maar ik mag hem wel een aai over zijn bol geven. Samen rapen we de rest op. We kruipen over de grond van het lokaal. Hij komt steeds dichterbij gekropen en rolt zich als een egeltje op. Ik wrijf hem over zijn rug en laat hem horen en voelen dat ik hem zie en dat ik er voor hem ben.

Geraakt door alles wat zich deze middag afspeelde, breng ik hem even later naar de taxi.
De weg die deze jongen aflegt is behoorlijk hobbelig. Ik mag een tijdje met hem meelopen en zal ook deze ervaringen in zijn rugzakje stoppen!

Carlijn Willems is leerkracht op vso De Bodde en eigenaar van coachingspraktijk Stoei en groei coaching & bewustwording

Reacties

1
Login of vul uw e-mailadres in.


Ria
4 maanden en 26 dagen geleden

Wat boft deze knul dat hij jou op zijn pad tegenkom.

Login of vul uw e-mailadres in.


Delen:
Op de hoogte blijven?
Schrijf je in voor de nieuwsbrief