Stichting Nivoz logo
Sterkt leraren, schoolleiders en betrokkenen bij de uitvoering van hun pedagogische opdracht

Nivoz platform hetkind

#Wordenwiejebent: 'Ik heb zelf eigenlijk geen idee, maar als ik docenten vraag zeggen ze vaak hetzelfde'

11 januari 2018

Zal ik eens vertellen wie ik ben? Een open vraag die sommige leerlingen kregen van hun Nederlands docent. Het begin van een schrijfopdracht van Randstad Onderwijs, waarvan een aantal verhalen zelfs gebundeld zijn in een boek. Hier mogen wij er een aantal delen. Het verhaal van de 14-jarige Marijke gaat over de ziekte waar haar familie maar al te veel mee te kampen heeft: kanker.

Jezelf voorstellen is iets dat je vaak gevraagd wordt of je moet doen, waar je ook gaat en staat. Je stelt je voor aan mensen die je niet kent op verjaardagen, op vakantie, op de sportclub, op school of op je werk. Maar wat zeg je dan behalve je naam? Vertel je dan hoe jouw familie eruitziet, wat je kan, waar je vandaan komt, wat je dromen zijn en wat je gaat doen? Welke rode draad zit er in jouw verhaal?

Met de vraag ‘Zal ik eens vertellen wie ik ben?’ wil Randstad met de verhalencompetitie #wordenwiejebent scholieren uitdagen en verwoorden hoe ze een antwoord hierop zouden formuleren. ‘Want als jij in staat bent om in deze snel veranderende maatschappij te vertellen wie je bent, waar je naartoe wilt en wat anderen daarin van jou kunnen verwachten, ga jij niet alleen kansen zien maar ben je ook beter in staat die te benutten’, zo schrijft Suzanne von der Dunk, directeur van Randstad Onderwijs.

In 2016, 2017 en ook dit jaar weer organiseert Randstad Onderwijs in samenwerking met VanDijk deze verhalencompetitie, bedoeld voor scholieren van 12-18 jaar van het vmbo, havo, vwo en mbo. Wij delen hier een aantal geselecteerde bijdragen uit het gebundelde boekje uit 2017.




Marije van Loon, 14 jaar, vmbo

Dit ben ik. Maar wie ben ik eigenlijk? Ik heb zelf eigenlijk geen idee, maar als ik docenten vraag zeggen ze vaak hetzelfde: Je bent stil en leergierig, intelligent, maar je bent wel snel afgeleid.

Zelf vind ik mezelf een meisje dat niet zo veel durft, iemand die heel onzeker is, maar ik weet waardoor dat komt. Ik ben vroeger heel erg gepest. Ik heb dan wel geen littekens op mijn lichaam, maar wel op mijn ziel.

Zelf merk ik dat in mijn doen en laten. Ik vind het geweldig om voor mijzelf verhalen te schrijven, ik kan het uren achter elkaar doen. Vaak komt mijn inspiratie uit mijn korte, maar turbulente leven.

Mijn kindertijd is niet zoals die van anderen. Ik ben op jonge leeftijd mijn oma verloren aan een ziekte die te veel in mijn leven is geslopen, namelijk: kanker. Tegenwoordig is het het meest gebruikte scheldwoord van Nederland, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om het woord te gebruiken als scheldwoord. Dan voelt het als verraad tegenover de mensen die door deze ziekte ten onder zijn gegaan. Niet alleen m’n oma, maar ook een opa, een tante en een oom.

Maar het ergste geval wat ik nooit had gedacht werd toch werkelijkheid toen mijn moeder het ook bleek te hebben in haar rechterborst. Ik was doodsbang om haar te verliezen. Ik heb gezien hoe deze ziekte een sterke vrouw heeft klein gekregen. Toen ze beter werd verklaard viel er een last van mijn schouders. Toen ook nog een tante deze verschrikkelijke uitslag kreeg is zij naar het Antoni van
Leeuwenhoek ziekenhuis gebracht, in Nederland bekend als het Kankercentrum van Nederland.

Ze is gelukkig ook hersteld, maar na 2 jaar was er weer bij mijn moeder een nieuwe tumor gezien en begon de rollercoaster weer opnieuw, maar deze keer met een klap voor mij en mijn toekomst.Ze hadden ontdekt dat het erfelijk was en dat was een shock. Maar dat was helaas nog niet alles: er waren ook cellen in haar eierstokken gevonden, dus hoe mijn moeder het zei: heel het kippenhok eruit. Maar gelukkig is mijn moeder een sterke powervrouw.

Door deze gebeurtenissen ben ik sterker geworden, ik heb mijn sterke en zwakke punten leren kennen. Na dit alles weet ik waar ik gelukkig van word. Eerst vond ik het moeilijk om het te vertellen, maar nu kan ik erover vertellen en schrijven. Ons gezin heeft er ook wat van geleerd: geniet van alles en grijp alles wat je pakken kan, want het leven is ook weer zo weer voorbij.

Mijn Nederlands docent aan wie ik dit avontuur te danken heb, zegt dat ik me ook goed ontwikkeld heb. Zelf vind ik het spannend om dit verhaal op te sturen, want ik heb een kant durven laten zien die ik niet zomaar prijsgeef, omdat ik weet dat ik nu mijn zwakte heb laten zien die ik eigenlijk voor mijzelf houd. Het is een opluchting mijn verhaal eindelijk kwijt te kunnen.




Tot uiterlijk half maart 2018 kunnen de verhalen op www.verhalencompetitie.nl worden geupload door de docent. Van elke deelnemende klas (je mag met meerdere klassen meedoen) kiest de docent de drie beste verhalen. De docent stelt immers ook vast aan welke leerdoelen de leerlingen moeten voldoen. Uiteindelijk worden de beste verhalen geïllustreerd en gebundeld in een boekje. Van de gepubliceerde verhalen worden de drie beste auteurs uitgekozen door een speciale vakjury, zij zullen een professionele schrijfworkshop krijgen met hun klas.

Op woensdag 20 juni 2018 worden de geselecteerde auteurs verwacht voor de uitreiking op het hoofdkantoor van Randstad Nederland. Hier worden de winnaars bekend gemaakt.
Delen:
0

Reacties

0
Je moet inloggen om te kunnen reageren
Er zijn nog geen reacties
Op de hoogte blijven?
Schrijf je in voor de nieuwsbrief