Stichting Nivoz logo
Sterkt leraren, schoolleiders en betrokkenen bij de uitvoering van hun pedagogische opdracht

Nivoz platform hetkind

Kerstverhaal: Peter wil een écht mooi werkje knippen

21 december 2018

Emma Voerman schreef een kerstverhaal. Geen zoet verhaal over tot rust komen onder de kerstboom. Nee, dit is een verhaal over ambities. Torenhoge ambities van kleuter Peter, om eens een écht mooi werkje te maken. En over meester Ben, die dat ziet: ‘Vind je het stom omdat het stom is, of omdat het niet lukt?’ En zo geeft Ben zijn leerling een echt kerstcadeau: de gave van mogen proberen, van mogen oefenen en opnieuw mogen beginnen.

Peter was nu oudste kleuter. Na de zomer mocht hij naar groep 3. En dat was gaaf, want dan mocht hij het echte werk gaan doen. Maar het was nog lang geen zomer. Sterker nog, het was kerst. En weer was hij met de hele klas bezig aan werkjes die ze mee konden nemen naar huis. ‘Als heuse kerstversiering!’, had de juf gezegd. En dat was precies het probleem. Peter vond de werkjes stom! En heuse kerstversiering was het al helemáál niet. Dat juf er uitgelaten over deed, zei niks. Dat was haar beroep. Maar Peter zag zo wel dat de armetierige dingen die ze knutselden totaal niet leken op die mooie spulletjes van de kerstmarkt. De ‘echte’ glitter die ze mochten gebruiken maakte het alleen nog maar erger, want die bleef niet goed zitten. Je zag de lijmvlekken onder de glitter uit komen.

‘Hé Peter.’ Peter schrok, hij was zo verdiept in zijn gedachten dat hij niet door had, dat meneer Ben achter hem stond. Meneer Ben was er de tweede helft van de week. De leukste helft. Meneer Ben was nog maar net begonnen in de kleuterklas. Daarvoor had hij altijd groep 8 gedaan, had hij verteld. En hij moest nog alles van kleuters leren. Dat had Peter wel stoer gevonden, een meester die nog iets moest leren.

‘Ik zie dat je niet verder gaat met je werkje.’
‘Nee, het is stom! En het wordt toch niks!’

‘Is het stom omdat het stom is, of omdat het niet lukt?’

‘Omdat het niet lukt! Ik krijg die bobbels van het schaapje niet geknipt, en de staf van de herder breekt steeds bij het knippen! Het lukt me toch nooit. Zelfs de jonge kleuters kunnen beter knippen dan ik! En dan neem ik het mee naar huis en dan zegt mijn moeder dat het mooi is, en ik weet toch wel dat ze liegt, want dat zegt ze altijd. En dan zet ze het neer, en dan ziet iedereen het, want er komt allemaal visite.’

‘Zou je beter willen leren knippen?’, vroeg meneer Ben.

Peter dacht na. Dat wilde hij wel, maar meer nog wilde hij iets mee naar huis nemen waar hij echt trots op kon zijn.

‘Dat lukt toch nooit op tijd!’

‘Ik heb een plan. Ben je benieuwd naar hoe ver je kunt komen? We hebben de rest van de week nog. Vrijdag gebeurt er niet veel meer, maar vandaag heb je nog en morgen ook.’

‘En alle andere dingen dan?’

‘Zitten daar dingen tussen die je echt heel graag wil doen?’

Daar had Peter snel een antwoord op. Hij was wel een beetje klaar met kleuteren. Er was niet iets dat hij zou missen.

‘’ké, nou ga ik je iets vragen dat je misschien gek vindt. Zou je twintig schaapjes willen knippen?’

Peter rolde met zijn ogen.

Meneer Ben pakte het schaapje dat Peter net geknipt had.

‘Kijk, zie je: dit eerste stuk is best goed. En hier gaat het mis.’ Meneer Ben wees op de plekken waar Peter met zijn schaar was doorgeschoten. 
‘Ik vind dat niet zo heel erg storend, moet ik eerlijk zeggen, maar jij wil het graag mooier. Is dat zo?’

Peter knikte.

‘Als jij bij de eerste tien schaapjes nu een allemaal verschillende manieren uitprobeert om niet uit te schieten met je schaar. Ook hele gekke manieren. Ze mogen allemaal mislukken. Het gaat erom dat je die manier vindt. Als een soort uitvinder, zou dat lukken?’

Peter knikte. Meneer Ben zag dat hij al aan het nadenken was.

Even later was Peter druk bezig. Meneer Ben zag dat Peter bij zijn pogingen wolbobbels en poten doorknipte, maar toch doorging.

Toen de tien schapen klaar waren, haalde een trotse Peter meneer Ben er bij.

‘Kijk! Ik knip er eerst omheen. En dan knip ik steeds een beetje dichterbij het schaapje. En bij de bobbels knip ik van twee kanten. Maar nu doet mijn hand zeer.’

‘Wow, jij hebt hard gewerkt, en veel ontdekt. Je hebt zelfs ontdekt dat je pauze moet nemen omdat je handen moe worden.’

De volgende dag was Peter net zo lang met zijn schaapjes bezig tot hij er eentje had waar hij tevreden over was. Toen begon hij aan de staf. Niet dat die zou lukken, maar Peter was benieuwd of het beter zou gaan met de manier waarop die hij bij de schaapjes had ontdekt.

Meneer Ben had een heel grote Jozef gekopieerd. 
‘Dat is om te oefenen.’

Toen Peter meneer Ben kwam halen om te laten zien dat hij een Jozef mét staf had geknipt, zag hij dat meneer Ben met zijn schaapjes bezig was. 

Hij had ze op een mooie zwarte achtergrond geplakt. Peter zag dat hij ze precies op volgorde geplakt had. Eerst de mislukte schaapje, en op het eind het laatste gelukte schaapje.

‘Als je nu eens dit mee naar huis nam in plaats van een kerststal. Dan kunnen ze thuis zien wat je op school geleerd hebt.’

Die kerst liet Peter trots zijn schaapjes en zijn Jozefs zien. De laatste Jozef was nog steeds niet zoals hij wilde, maar toch zichtbaar beter dan de eerste. En wat het mooiste was. Iedereen was écht verrast om al die stapjes te zien. Zijn moeder had zelfs tranen in haar ogen gehad, en helemaal niets gezegd. Ze had Peter alleen maar een heel dikke, heel lange knuffel gegeven. En dat was duizend keer meer waar dan alle ‘Wat mooi!’-uitroepen bij elkaar.

Emma Voerman

Emma Voerman heeft een rijkgeschakeerd verleden als trainer, als theatermaker, als leerkracht en als Jacob Jan. In het nieuwe jaar gaat ze fulltime aan de slag op een Montessorischool. Emma is ouder van vier kinderen.

Delen:
0

Reacties

0
Je moet inloggen om te kunnen reageren
Er zijn nog geen reacties
Op de hoogte blijven?
Schrijf je in voor de nieuwsbrief