Stichting Nivoz logo
Sterkt leraren, schoolleiders en betrokkenen bij de uitvoering van hun pedagogische opdracht

Nivoz platform hetkind

Ga weg! Ik wil je hier nooit meer zien!

15 mei 2020

Zorgcoördinator en moeder Kiki Pouwer verbaast zich over de berichtgeving over jongeren in de coronatijd, waar het geluid over school en gemiste onderwijstijd de boventoon voert. In sommige levens kan de crisis namelijk een bijzaak zijn, benadrukt zij, omdat er andere grote dingen spelen, emotionele zaken in het gezinsleven. Om de leerlingen die dit ervaren een stem te geven, deelt ze haar eigen verhaal uit de tijd van haar jeugd in de jaren tachtig. Zich bewust van de kwetsbaarheid daarvan, maar dat omarmend om kinderen te helpen die zich herkennen in de situatie. Al is het er maar één.

Vorig jaar ben ik voor de derde keer door mijn moeder uit huis gezet. Er was niet eens zo'n grote aanleiding. Mijn docent Duits had me verteld dat hij een brief naar huis heeft gestuurd over mijn gedrag. Maar ik ben ook niet gek. Dus die brief heb ik onderschept (een voordeel van werkende ouders). Ik heb hem uit de brievenbus gevist en achterin mijn dagboek gestopt. 

Toen ik een paar dagen later thuiskwam, stond mijn moeder witheet in de gang te schreeuwen dat ik weg moest. Weg! Ga weg! Ik wil je hier nooit meer zien! Ongelofelijk klotekind dat je bent! Egoïst! Ga maar naar je vader en kom niet meer terug!

Ik had geen idee wat er dit keer aan de hand was. Ik schreeuwde terug dat ze d'r bek moest houden. Dat ze zelf een klotewijf is, dat ik helemaal nergens naartoe zou gaan. Zulke schreeuwpartijen hadden we wekelijks, dus het deed me niet echt iets. 

Maar toen zag ik de brief van mijn leraar Duits in haar hand, waarmee ze wapperde. De brief die ik achterin mijn dagboek had gestopt. En ik vroeg op ijzige toon: 'Heb jij mijn dagboek gelezen?' 'Heb je godverdomme serieus mijn dagboek gelezen?' 

Ik liep langs haar heen en pakte wat kleding bij elkaar uit mijn slaapkamer. Mijn moeder stond ondertussen te huiltieren op de gang. Ik negeerde haar. In mijn herinnering zwaaide ik naar mijn zusje, maar ik ben bang dat dat wishful thinking is en ik liep de drie trappen van onze bovenwoning in De Rivierenbuurt af om er nooit meer terug te keren. 

Sindsdien woon ik bij mijn vader. Van mijn moeder heb ik niets meer gehoord. Mijn vader en zij praten überhaupt niet met elkaar. Ze hebben zestien jaar gevochten en zijn nu eindelijk van elkaar verlost. Maar ik kan m'n draai niet vinden. Het huis van mijn vader is te klein. Twee kamers, een badkamertje en een doorloop keukenblok. Het lijkt wel een studentenwoning. En past in dat opzicht ook prima bij mijn pa. Eeuwige hippie die hij is met zijn stadsnomadenleventje. Maar voor mij en hem samen is het te klein.

Ik heb zoveel ruzie ook met hem nu. Over mijn school waar ik niet meer heen ben geweest sinds de leraar Nederlands me wegstuurde. Over mijn ritme; ik slaap tot ongeveer drie uur in de middag, daarna loop ik met mijn hond, kijk ik tv, haal ik patat en ga ik een biertje drinken in mijn stamkroeg. Ik heb elke avond genoeg geld voor 1 biertje en 1 gulden voor de flipperkast. Dus je zult begrijpen dat ik erg goed ben geworden in het halen van vrijspelen haha. In het weekend is het echt gezellig in de kroeg. Maar doordeweeks ben ik vaak alleen. Het maakt niet uit. Ik hoef niet na te denken als ik flipper, dus het is prima. 

Als mijn vader en ik ruzie hebben, voel ik me net mijn moeder. Dan zeg ik de allergemeenste dingen die ik kan bedenken en vorige week heb ik zelfs een zwieper tegen de hanglamp gegeven. Hij knalde tegen de muur in duizend stukjes. Mijn vader moest huilen. En hij huilt nooit. Daarom wil ik daar nu ook weg. Ik heb alleen geen idee waar ik naartoe moet. De instantie voor begeleid kamerwonen wil me niet helpen. 'Jij woont bij je vader', zeggen ze. 'Dat is een betere plek dan de jongeren die wij plaatsen hoor'. Ik ben er dus weer weggestuurd. 

Maar eigenlijk boeit dat niet meer, want mijn vader heeft gisteren gezegd dat hij zelf weg gaat. Hij gaat vanaf volgende week bij zijn vriendin wonen en daarna werken op een toeristenboot in Frankrijk.

Het maakt me allemaal niet meer uit. Ik kijk wel tv hier in mijn eentje. 

Kiki Pouwer is zorgcoördinator op het ROC van Amsterdam en volgt de Master Ecologische Pedagogiek aan de HU.

Reacties

1
Login of vul uw e-mailadres in om op de hoogte te blijven van reacties op uw reactie


Boris
14 dagen en 11 uur geleden

Poeh he, serieus heftig.

Login of vul uw e-mailadres in om op de hoogte te blijven van reacties op uw reactie


Delen:
Op de hoogte blijven?
Schrijf je in voor de nieuwsbrief