Rikie van Blijswijk

ondersteuning projecten NIVOZ

De zeven leidende principes zitten in mijn genen, ook al voordat ze zo geformuleerd werden. Wat ben ik blij dat ze er zijn, zoals ze er nu staan. Als leraar en in andere rollen die ik in het onderwijs heb, heb ik er altijd naar gestreefd dat kinderen blij waren met wie ze waren en nieuwsgierig bleven naar de wereld om hen heen. ‘Een positief zelfbeeld is belangrijker dan een 8 voor rekenen’, vond en vind ik in mijn werk. Zelf ben ik ook columns aan het schrijven over de 38 jaar dat ik met kinderen en leraren werk.

Rikie van Blijswijk (1954) werkte de beginjaren (2010-2012) als coördinator/samensteller aan de website van hetkind en is nog steeds verbonden aan het NIVOZ in tal van projecten.

Ze begon in 1975 als leerkracht op een school in een ambtenarenwijk van Rijswijk (Z-H). ‘Er zaten 42 brave kinderen in mijn klas die deden wat de juf van hen vroeg. Geen enkel probleem! Maar ik had in dat eerste jaar wél veel vragen. Wie waren toch precies al die kinderen? Wat maakten ze mee? Wat hield hén bezig? ‘Geef elk kind wat het nodig heeft’, werd mijn motto en gooide het roer om. Niet meer het slaafs volgen van methodes, maar veel meer afstemmen op kinderen. Door goed te kijken wie die kinderen waren werd mijn uitdaging om het leren voor hen zo interessant mogelijk te maken. We gingen zelf projecten maken, veel naar buiten en differentieerden zelfs in tijd! Met mijn intuïtie, door lezen en vragen te stellen en een Montessori-cursus te volgen kwam ik een heel eind. Die rode draad heb ik nooit meer losgelaten.

In 1979 vroeg mijn ‘hoofd der school’ mij om projectleider te worden van het Ontwikkelingsproject Basisonderwijs. De MO A en B Pedagogiek studie combineerde ik met het genieten van mijn drie kinderen en mijn zwaarbevochte parttime aanstelling. In 1986 schreef ik mee aan de methode ‘De Leeshoek’ van Malmberg en in 1988 werd ik schoolbegeleider. Dat werd niet zo’n groot succes, want ‘ wat de scholen ook vragen, jij moet dat leveren’, paste niet in mijn opvatting over schoolontwikkeling.

Met het project ‘Een school waarvoor je kiest’ van het KPC kon ik mijn eigen rode draad weer oppakken. Als projectleider voerde ik zo’n 400 gesprekken met leraren, ouders en andere betrokkenen bij de school, op zoek naar wat hen het meest inspireerde, waarvoor zij het allemaal deden en vanuit welke waarden zij werkten op hun school. In 1999 had ik het geluk om een aantal gesprekken te kunnen voeren met Rebecca en Mauricio Wild uit Ecuador en bezocht ik Reggio Emilia. Die inspiratie heb ik tot op de dag van vandaag bij mij!

Als beleidsmedewerker bij Lucas Onderwijs in Den Haag zette ik projecten op als ‘opleiden in de school’ en ‘kwaliteitszorg’ en verbond deze aan wat we nu ‘de nieuwe onderwijspraktijk’ noemen. Bij de oprichting en vormgeving van basisschool de Bras in Den Haag kwam dit allemaal samen! Ook organiseerde ik studiemiddagen over Reggio Emilia en Feuerstein en met o.a. Kris Verbeeck. Ik belde Luc Stevens op of hij die reeks studiemiddagen wilde openen met zijn ‘Overdenken en Doen’-lezing. Dat heeft hij gedaan en dat was onze kennismaking.

Na geparticipeerd te hebben in het ‘Ethos-project’ richtte ik samen met Merlijn Wentzel De Leerschool op, waarin we leraren op verschillende manieren uitdagen om meer naar hun kinderen te kijken en uitdagend onderwijs te organiseren. De missie van het NIVOZ heb ik nooit meer losgelaten.

Contact

Twitter: @deleerschool
E-mail: r.vanblijswijk@hetkind.org
LinkedIn